هزینه تحصیل و زندگی دانشجویی در اتریش

بعد از گذروندن دوران جوونیم فکر نمیکردم بتونم یه زندگی جدید رو شروع کنم ولی با انتخاب درست شد .من رکسانام، 38 سالمه. همیشه عاشق آموزش و یادگیری بودم. توی دانشگاه سراسری تهران رشته ی علوم تربیتی خوندم، رشته‌ای که خیلی ها بهش اهمیت نمی دادن و فکر نمیکردن بشه باهاش مهاجرت تحصیلی کرد، ولی برای من یه دنیا معنا داشت. سال ها کار کردم، تجربه به دست آوردم، ولی یه روز به خودم اومدم و دیدم هنوز اون رویای قدیمی ادامه تحصیل توی اروپا توی دلم زنده ست.راستش رو بخواید، خیلی وقت‌ها فکر می‌کردم دیگه دیر شده. 38 سالمه، معدلم 16.5 بوده، مدرک زبان آلمانیم هم فقط سطح A2 هست. پیش خودم می‌گفتم: «کی به من پذیرش می‌ده؟» اما وقتی با پیج اینستاگرام تیم سبز اپلای آشنا شدم، انگار پنجره‌ای تازه برام باز شد. داستان‌های واقعی بچه‌هایی که پذیرش گرفته بودن رو می‌خوندم و با خودم می‌گفتم: «شاید برای منم بشه.»یه روز تصمیم گرفتم فرم مشاوره‌ی رایگانشون رو پر کنم. وقتی وارد جلسه‌ی مشاوره شدم، انتظار داشتم کلی ناامیدی بشنوم. ولی کارشناسشون با دقت شرایط منو گوش داد و جالب اینجا بود که نه‌تنها ناامیدم نکرد، بلکه مسیرهایی جلوی پام گذاشت که خودم هیچ‌وقت فکرشو نکرده بودم. همون‌جا اسم دانشگاه وین توی اتریش اومد و قلبم تند زد. همیشه آرزو داشتم اونجا رو ببینم.از اون روز همه‌چیز جدی شد. سبز اپلای رزومه‌ام رو بازنویسی کرد، جوری که تجربیات کاری و مطالعاتم بدرخشه. انگیزه‌نامه‌ام رو با کمکشون خط به خط نوشتیم تا قصه‌ی من واقعی و الهام‌بخش باشه. هر بار که ایمیل‌هاشون رو می‌خوندم، حس می‌کردم تنها نیستم.ماه‌ها تلاش کردیم تا اینکه اون ایمیل طلایی رسید: «رکسانا، شما از دانشگاه وین پذیرش گرفتید.» هنوزم یادمه چند دقیقه فقط به صفحه‌ی گوشی خیره مونده بودم. 38 سالگی برای من شد نقطه‌ی اوج، نه پایان.از نظر مالی هم خیالم راحت بود. قرارداد 1000 یورویی سبز اپلای خیلی شفاف بود: 20 درصد اول رو هنگام عقد قرارداد دادم، 60 درصد بعد از گرفتن پذیرش، و می‌دونستم اگر ویزا نگیرم، همه‌ی پولم برمی‌گرده. همین شفافیت باعث شد بدون استرس جلو برم.مرحله‌ی بعد، ویزا بود. خب، استرسش زیاد بود، ولی باز هم سبز اپلای کنارم بود. مدارکمو مرتب کردن، راهنمایی کردن چه چیزهایی رو ترجمه کنم و حتی برای مصاحبه‌ی سفارت کلی نکته بهم گفتن. وقتی بالاخره جواب مثبت ویزا اومد، گریه‌ام گرفت.وقتی رسیدم اتریش، تازه فهمیدم ارزش واقعی «خدمات پس از ویزا» یعنی چی. بچه‌های سبز اپلای که توی وین بودن، کمکم کردن حساب بانکی باز کنم، کارت اقامت بگیرم و کارای اداری رو سریع انجام بدم. حس می‌کردم تنها نیستم و توی یه خانواده‌ی بزرگ قدم گذاشتم.الان من توی دانشگاه وین مشغول تحصیل کارشناسی ارشد علوم تربیتی‌ام. هر بار که وارد کلاس می‌شم، به گذشته فکر می‌کنم: به روزایی که شک داشتم، به حرفایی که می‌گفتن دیگه دیره. ولی حالا می‌دونم هیچ‌وقت برای شروع دوباره دیر نیست.این داستان من بود؛ داستان زنی که توی 38 سالگی جرئت کرد رویاهاشو دنبال کنه. سبز اپلای برام فقط یه موسسه نبود، یه همراه بود که باعث شد رویای مهاجرت تحصیلی من به واقعیت تبدیل بشه.برای اینکه بدون محدودیت سنی بتونید از دانشگاه های اتریش پذیرش بگیرید کافیه از مشاوره ی رایگان سبز اپلای شروع کنید .

وقتی رشته ی علوم ورزشی رو انتخاب کردم بخاطر علاقه ای که بهش داشتم هرکس که می فهمید میگفت چرا این رشته رو انتخاب کردی؟ تو که باهوشی تو که درست خوبه و...مشکلات من از همون اول شروع شد . نگاه اشتباه جامعه به رشته ای که من علاقه داشتم توش تحصیل و کار کنم . به هر حال وقتی وارد دانشگاه شدم خوب درس خوندم و سعی کردم که بعد از گرفتن مدرک کارشناسی م وارد بازار کار بشم و به درآمد برسم .تصورات من راجع به بازار کار مثبت بود و فکر میکردم قراره همه چیز خوب پیش بره . اما درآمدم هیچ وقت به اون مقداری که میخواستم نرسید و جایگاه شغلی م هم در حدی که براش تلاش کرده بودم خوب و کافی نبود .همش با خودم فکر میکردم اگر ایران نبودم هم باز شرایط همین می شد یا فرق می کرد؟ آیا اشتباه کردم که زودتر به فکر مهاجرت نبودم یا خارج از ایران هم تحصیلات و شغل من جایگاه واقعی خودش رو نداشت؟من 31 سالم شده بود و هر روز به این فکر میکردم که چرا توی دهه ی 20 سالگی اقدامی نکردم از ایران برم؟ من آرزوی یه زندگی کم دغدغه و آزاد رو داشتم و دلم میخواست بتونم به کشورهای مختلف سفر کنم . اما این اتفاق نیفتاده بود و فکر میکردم تمام فرصت هام رو از دست دادم .از روی کنجکاوی از یکی از دوستام که یک سال پیش برادرش مهاجرت کرده بود اتریش پرسیدم که مراحلش چجوری بوده و یه سری توضیحات راجع به تحصیل رایگان و نداشتن محدودیت سنی توی اتریش داد و حسابی ذهن منو درگیر کرد . چون اولین بار بود که حس میکردم ممکنه بتونم اقدام کنم و از ایران برم .تصمیم گرفتم راهی که برادر دوستم رفته بود رو منم برم و اولین قدم گرفتن مدرک زبان بود . از 31 سالگی تا 32 سالگی زمان زیادی از اوقات فراغتم رو به آموزش زبان اختصاص دادم و تونستم مدرک زبان C1 آلمانی بگیرم .به توصیه ی همون دوستم با سبز اپلای مشاوره رایگان گرفتم و خیلی زود قرارداد بستم و کل پروسه ی مهاجرتم توی کمتر از 4 ماه اتفاق افتاد .احساس میکنم مثل برق و باد گذشت و هنوزم باورم نمیشه موفق شدم . شاید تنها چیزی که باعث شد منم به خواسته م برسم و برم برای مقطع کارشناسی ارشد توی یه کشور اروپایی ادامه تحصیل بدم و آینده ی بهتری رو بسازم این بود که اطلاعاتی کسب کردم که منو از ناامیدی نجات داد . اگر این داستان رو تا اینجا خوندین احتمالا متوجه شدین که بهتره زودتر اقدام کنین و مشاوره ی رایگان تیم سبز اپلای رو از دست ندین .

من آمنه‌ام، ۲۹ سالمه، متأهلم و مسیر مهاجرت من بیشتر شبیه یه داستانی بود که هر بار فکر می‌کردم به آخرش رسیدم، تازه فهمیدم اول راه بودم. وقتی ارشدم رو گرفتم، همه فکر می‌کردن دیگه باید آروم بگیرم؛ مدرک داشتم، زندگی مشترکم خوب بود، شرایط بدی نداشتم. ولی یه حس ناآرومی تو دلم بود، یه چیزی که مدام می‌گفت این آخرش نیست. من همیشه خودم رو آدمی می‌دیدم که می‌تونه بیشتر رشد کنه، بیشتر تجربه کنه، یه زندگی متفاوت‌تر بسازه.تصمیم گرفتم روی آیلتس تمرکز کنم. چند ماه کامل خودم رو غرق زبان کردم. از صبح تا شب با لغت و لیسنینگ و رایتینگ سر و کله می‌زدم. بعضی شب‌ها از خستگی اشکم درمیومد ولی ول نمی‌کردم. همسرم کنارم بود، تشویقم می‌کرد.وقتی نتیجه اومد و نمره‌ای که می‌خواستم رو گرفتم، حس کردم یه قله رو فتح کردم. اون شب با هم رفتیم بیرون و یه جشن کوچیک گرفتیم، ولی تو ذهن من اون فقط شروع یه مسیر بزرگ‌تر بود.بعدش با اعتماد به نفس کامل گفتم حالا وقت اپلای دکتراست. با خودم فکر کردم من که ارشد دارم، آیلتس دارم، چرا نتونم؟ شروع کردم تنهایی همه کارها رو انجام دادن. ساعت‌ها سرچ می‌کردم، سایت دانشگاه‌ها رو زیر و رو می‌کردم، استادها رو پیدا می‌کردم، مقاله‌هاشون رو می‌خوندم، ایمیل می‌زدم. CV نوشتم و ده بار عوضش کردم. انگیزه‌نامه نوشتم و هر بار حس کردم کافی نیست، دوباره از اول شروع کردم.و کلی وقت روش گذاشتم. همه مدارکم رو خودم جمع و جور کردم. برای چند تا پوزیشن دکترا اپلای کردم و بعد شروع شد سخت‌ترین بخش ماجرا: انتظار. هر بار ایمیل می‌اومد قلبم تند می‌زد. هر بار نوتیفیکیشن می‌دیدم نفس تو سینه‌م حبس می‌شد. ولی یکی‌یکی جواب‌ها اومد و هیچ‌کدومشون پذیرش نبود. بعضی‌ها محترمانه رد کرده بودن، بعضی‌ها حتی جواب هم نداده بودن. آخرین ریجکت که اومد، خیلی شکستم. نه فقط به خاطر اینکه قبول نشده بودم، بلکه به خاطر اینکه حس می‌کردم تمام اون انرژی و امیدم انگار بی‌نتیجه مونده.یه مدت بی‌خیال شدم. حتی به همسرم گفتم شاید کلاً مهاجرت برای ما نیست. ولی واقعیت اینه که اون رؤیا از ذهنم پاک نمی‌شد. هر بار که درباره آینده حرف می‌زدیم، باز می‌رسیدیم به همون سؤال: «اگه امتحان نکنیم چی؟» همسرم گفت شاید مشکل از تلاش زیاد نیست، از مسیر اشتباهه. اونجا بود که برای اولین بار قبول کردم شاید تنهایی جلو رفتن همیشه بهترین تصمیم نیست.شروع کردم دنبال یه موسسه معتبر گشتن. خیلی وسواس داشتم؛ نمی‌خواستم فقط پول بدم و یه روند تکراری برام انجام بدن. تجربه آدم‌ها رو خوندم، مقایسه کردم، تحقیق کردم تا اینکه با سبزاپلای آشنا شدم. یه مشاوره اولیه رایگان با کارشناس ارشدشون برام تنظیم شد. راستش قبل جلسه فکر می‌کردم قراره مثل بقیه فقط حرف‌های کلی بشنوم، ولی از همون اول جلسه فرق داشت. رزومه‌م رو دقیق بررسی کردن، گفتن چرا برای دکترا مستقیم اقدام کردم و شاید استراتژی درستی نبوده، شرایط من و همسرم رو با هم سنجیدن، درباره کشورها و نوع ویزا توضیح دادن و برای اولین بار یکی خیلی شفاف گفت: «برای شرایط شما، اپلای مجدد ارشد تو اتریش می‌تونه هوشمندانه‌تر باشه، مخصوصاً چون ویزای همراه همزمان داره.»راستش اولش برام سخت بود بپذیرم دوباره ارشد بخونم. یه جورایی حس می‌کردم عقب‌گرده. ولی وقتی منطقی نگاه کردم دیدم این یه مسیر استراتژیکه، نه عقب رفتن. اتریش هم از نظر کیفیت آموزش و هم امکان همراه، گزینه جذابی بود. بعد از چند روز فکر کردن و صحبت با همسرم، قرارداد بستیم و کار رو شروع کردیم.این بار حس تنهایی نداشتم. مسیر مشخص‌تر بود. انگیزه‌نامه‌م با راهنمایی دقیق‌تر بازنویسی شد، انتخاب دانشگاه‌ها هدفمندتر شد.هر مرحله‌ای که قبلاً برام مبهم بود، الان ساختار داشت. استرس هنوز بود، ولی از اون استرس‌های فلج‌کننده نبود.خیالم از این راحت بود که تو قرارداد قید شده بود که اگه پذیرش نگیرم کل هزینه‌ای که کردم بهم برمیگرده.چند روز پیش بهم خبر دادن که پذیرش رشته Digital Economy رو گرفتم. باورم نمیشد چند بار نامه پذیرش رو خوندم که مطمئن شم خواب نیستم. همسرم رو صدا زدم، با هم خوندیمش و فقط خندیدیم. یه خنده از جنس نفس راحت کشیدن بعد از یه مسیر طولانی. الان منتظر جواب بقیه پوزیشن‌هایی هستم که برام اقدام شده تا ببینم کدومش بیشتر به دلم می‌شینه و بعد کارهای نهایی رو انجام بدیم.حالا که برمی‌گردم عقب رو نگاه می‌کنم، می‌بینم اون ریجکت‌ها، اون گریه‌ها، اون شب‌های خستگی، همه‌شون بخشی از داستانم بودن. فهمیدم مهاجرت فقط مدرک و نمره زبان نیست؛ ترکیبیه از صبر، استراتژی و گاهی پذیرفتن اینکه کمک گرفتن نشونه ضعف نیست.شما هم شانستون رو امتحان کنیدبرای مشاوره رایگان با سبز اپلای روی «لینک» کلیک کن💚داستان پذیرش دوم من رو از اتریش از اینجا بخون