بهترین دانشگاه های ایتالیا

من ستایشم. ۲۰ سالمه.همون دختری که همیشه ته کلاس می‌نشست ولی معدلش شد ۱۹.۵ وقتی دیپلمم رو گرفتم، از همون روز اول فقط یه چیز تو ذهنم بود: مهاجرت. نه از اون مدل رویاهای الکی که فقط استوری می‌کنن، واقعاً می‌خواستم برم. می‌خواستم خودمو تو یه کشور دیگه، یه دانشگاه خوب، وسط آدمایی که از سراسر دنیا اومدن ببینم.ولی خب… بابام می‌گفت:«باشه اپلای کن، ولی دانشگاه هم برو. یه وقت دیدی کارت جور نشد، حداقل دانشجویی، عمرت هدر نرفته.»حرفش منطقی بود، هرچند اون موقع حرصم می‌گرفت. ته دلم می‌گفتم یعنی انقدر به من اطمینان ندارین؟ ولی الان می‌فهمم از سر نگرانی بود.قبول شدم مهندسی کامپیوتر.رشته‌ای که همیشه دوستش داشتم. از بچگی با سیستم و کدنویسی ور می‌رفتم. ثبت‌نام کردم دانشگاه و همزمان کلاس زبانم رو جدی‌تر کردم.اون دوران واقعاً سخت بود. صبح دانشگاه، عصر کلاس زبان، شب تمرین آیلتس.گاهی نصفه‌شب از خستگی گریه‌م می‌گرفت. مخصوصاً وقتی می‌دیدم دوستام راحت‌تر زندگی می‌کنن و من باید مدام بدوم.ولی بالاخره امتحان دادم…و آیلتس ۶.۵ گرفتم.یادم نمی‌ره اون لحظه رو. صفحه نمره که باز شد فقط زل زده بودم. باورم نمی‌شد. حس کردم یه قدم بزرگ جلو رفتم.اینجا بود که فهمیدم دیگه وقتشه جدی‌تر پیش برم. تنهایی تحقیق می‌کردم ولی هرچی بیشتر می‌خوندم بیشتر گیج می‌شدم. قوانین، مدارک، دانشگاه‌ها، ددلاین‌ها… یه جنگل کامل.تا اینکه با سبزاپلای آشنا شدم.اولش مردد بودم. گفتم نکنه فقط تبلیغ باشه. ولی دیدم مشاوره اولیه رایگان دارن.یه جلسه تو Google Meet با کارشناس ارشدشون گذاشتم.راستش استرس داشتم. فکر می‌کردم قراره قضاوتم کنن یا بگن دیر اقدام کردی.ولی برعکس… خیلی دقیق مسیرمو بررسی کردن. گفتن با معدلت، آیلتس ۶.۵ و اینکه دانشجوی کامپیوتری، گزینه‌های خوبی داری. حتی گفتن می‌تونی ایتالیا رو جدی بررسی کنی.راستش اولش آلمان و کانادا تو ذهنم بود.ولی وقتی درباره ایتالیا تحقیق کردم، دیدم هم شهریه‌ها منطقی‌تره، هم امکان بورسیه هست، هم دانشگاه‌های قدیمی و معتبر داره.رشته مهندسی کامپیوتر دقیقاً همون چیزی بود که می‌خواستم. برای پذیرش باید آزمون چنت می‌دادم که آنلاین برگزار می‌شد.اون چند هفته یکی از پرتنش‌ترین دوره‌های زندگیم بود.صبح دانشگاه خودم، عصر درسای آزمون، شب تست.گاهی وسط تست‌ها مغزم قفل می‌کرد. با خودم می‌گفتم اگه قبول نشم چی؟ اگه همه اینا الکی باشه چی؟ولی یه چیزی تو وجودم می‌گفت ادامه بده.روز آزمون دستام یخ کرده بود. اینترنت رو سه بار چک کردم. مودم رو ریست کردم. حتی به خواهرم گفتم لطفاً تو اون تایم فیلم دانلود نکنو وقتی نتیجه اومد… قبول شده بودم.اون لحظه فقط گریه کردم. از اون گریه‌هایی که قاطیِ خستگی و خوشحالیه.چند هفته بعد ایمیل اومد.پذیرش مهندسی کامپیوتر از دانشگاه جنوا.من.ستایش ۲۰ ساله ، همون دختری که همه می‌گفتن «بذار ببینیم چی میشه».اون لحظه فهمیدم چی میشه.الان تو مرحله بعدی‌ام.که کارای یونیورسیتالی، ترجمه مدارک، آماده کردن پرونده ویزا، اقدام برای بورسیه استانی ایتالیا… همه رو دارم قدم‌به‌قدم با سبزاپلای پیش برم.استرس هست؟ خیلی.گاهی شب‌ها به این فکر می‌کنم که اگه از سفارت ریجکت بشم چی؟ اگه نتونم تمکن مالی رو طبیعی نشون بدم چی؟ یا اکه بشه و برم و از خانواده‌م جدا شم. یه کشور جدید، یه زبان جدید، یه زندگی جدید.ولی هیجانش بیشتره.هدفم اینه که تا مهرماه داخل خاک ایتالیا باشم.دانشجوی مهندسی کامپیوتر دانشگاه جنوا.با یه اتاق کوچیک دانشجویی، یه لپ‌تاپ، و هزار تا رویای بزرگ‌تر از قبل.و این تازه اولشه..برای مشاوره رایگان اپلای اروپا و ایتالیا و پر کردن فرم روی «لینک» کلیک کن👉🏻💚

اسمم آریاست. ۲۸ سالمه.دیپلم تجربی دارم با معدل ۱۸.۸۵. شاگرد بدی نبودم، ولی زندگیم دقیق و خطی جلو نرفت. بعد از دیپلم یه فاصله افتاد، چند سال کار کردم، تجربه جمع کردم، ولی ته دلم یه حس ناتمام بود. هر بار که صحبت از دانشگاه و آینده می‌شد، یه صدای آروم می‌گفت: «تو هنوز اون چیزی که می‌خواستی نشدی.»دندانپزشکی همیشه برام جذاب بود. ترکیب علم و ظرافت. اما رقابت سنگین ایران و شرایط سنی باعث شده بود فکر کنم شاید دیگه دیر شده. تا اینکه یه شب جدی نشستم پای تحقیق برای تحصیل خارج از کشور. بین گزینه‌ها رسیدم به ایتالیا. دانشگاه‌های دولتی، شهریه مناسب، مدرک معتبر اروپایی. ولی یه نکته مهم داشت: پذیرش فقط از طریق آزمون IMAT.یعنی هیچ راه میان‌بری نبود. فقط آزمون ورودی.آیلتس ۶ داشتم، از نظر زبان خیالم راحت بود. اما هرچی بیشتر درباره مراحل اپلای می‌خوندم، بیشتر گیج می‌شدم. ثبت‌نام آزمون، انتخاب دانشگاه، مدارک، پری‌انرولمنت، سفارت… هر سایت یه چیز می‌گفت. حس کردم اگه تنهایی جلو برم، احتمال اشتباه خیلی بالاست.شروع کردم دنبال یه موسسه معتبر گشتن. بعد از کلی تحقیق با سبزاپلای آشنا شدم. جلسه مشاوره‌مون نقطه عطف بود. کامل شرایطمو بررسی کردن؛ سنم، معدلم، فاصله تحصیلی، آیلتس. خیلی شفاف گفتن:«آریا، مسیرت از IMAT می‌گذره. اگه واقعاً بخوای، شدنیه. ولی باید جدی بخونی.»همون‌جا تصمیم گرفتم قرارداد ببندم و رسمی وارد مسیر بشم. و برنامه‌ریزی مطالعاتی شروع کردم. از بهار تا شهریور، زندگیم خلاصه شده بود تو خوندن. زیست، شیمی، منطق، درک مطلب. شب‌هایی بود که خسته می‌شدم و به خودم می‌گفتم: «۲۸ سالته، چرا دوباره برگشتی سر خط؟» ولی فرقش این بود که این بار انتخاب خودم بود.آزمون IMAT حضوری بود و من حوزه ترکیه رو انتخاب کردم. سفر به ترکیه برای امتحان خودش یه تجربه عجیب بود. استرس، هیجان، یه حس بزرگ شدن. روز آزمون وقتی پشت صندلی نشستم، یه لحظه چشمامو بستم و گفتم: «هرچی از دستت برمی‌اومد انجام دادی.»وقتی از جلسه بیرون اومدم، نمی‌دونستم نتیجه چی میشه. فقط می‌دونستم دیگه اون آدم مردد قبل نیستم.نتایج که اومد، دیدم نمره‌م به حدنصاب رسیده. اون لحظه واقعاً چند دقیقه فقط به صفحه خیره مونده بودم. قبول شده بودم.اما هنوز مهم‌ترین مرحله مونده بود: سفارت.همون پاییز، برای بچه‌های IMAT یه بازه خیلی کوتاه برای وقت سفارت باز شد. ظرفیت‌ها سریع پر می‌شد. اینجا سرعت عمل تعیین‌کننده بود. تیم سبزاپلای که از قبل مدارکم رو چک کرده بودن، وقت سفارت گرفتن.اگه چند روز دیرتر اقدام می‌کردیم، شاید کل پذیرشم می‌سوخت.روز مصاحبه استرس داشتم، ولی چون همه چیز مرتب و آماده بود، با اعتمادبه‌نفس جواب دادم. بعدش فقط انتظار.چند هفته بعد پیام اومد که پاسپورتم آماده تحویله. وقتی ویزا رو دیدم، یه لحظه همه مسیر جلوی چشمم رد شد؛ از اون شب‌های سردرگمی پشت لپ‌تاپ، تا آزمون حضوری ترکیه، تا استرس سفارت.الان من، آریا، ۲۸ ساله، دانشجوی دندانپزشکی دانشگاه سپینزا ایتالیا.و از همه بیشتر برای خانواده‌ام خوشحالم که تونستم بلاخره مسیرم رو بشناسم و باعث بشم خیالشون درباره من راحت بشه.مسیرم آسون نبود. مهاجرت یعنی دل کندن، یعنی شروع دوباره، یعنی جنگیدن با ترس‌هات. ولی یه چیزو فهمیدم:هیچ‌وقت برای ساختن نسخه‌ای که دلت می‌خواست باشی دیر نیست.کافیه یه روز تصمیم بگیری جدی شروع کنی.اگر تو هم میخوای مسیرت رو شروع کنی با یک مشاوره رایگان با سبز اپلای استارت بزن و رو «لینک» کلیک کن👉🏻

اسمم پارمیسه. ۲۴ سالمه و هنوزم وقتی به این مسیر فکر می‌کنم، قلبم تندتر می‌زنه. قراره مهرماه دانشجوی ارشد بایوتکنولوژی توی پاویا باشم… و این برای منی که یه زمانی فکر می‌کردم «مهاجرت فقط مال مهندسی‌هاست» یه معجزه‌ی شخصیه.من لیسانس زیست سلولی مولکولی داشتم با معدل ۱۷.۵. از همون سال آخر کارشناسی، ته دلم می‌دونستم اگه بخوام مهاجرت کنم، مدرک زبان از واجباته. واسه همین از همون موقع شروع کردم برای آیلتس خوندن. یادمه بین کلاس‌های دانشگاه، پروژه آزمایشگاه، امتحان‌های پایان‌ترم، تایم می‌گرفتم برای ریدینگ و رایتینگ تمرین کردن. بعضی شب‌ها انقدر خسته بودم که رو کتاب خوابم می‌برد، ولی با خودم می‌گفتم «این مدرک، بلیت خروجه.»بعد از فارغ‌التحصیلی هم ادامه دادم. حدود یک سال و چند ماه بعدش بالاخره امتحان دادم. جوابش اومد و دیدم آیلتس ۶ شدم، هم خوشحال بودم هم مردد. خوشحال چون بالاخره قبول شده بودم و مدرک داشتم. مردد چون با خودم می‌گفتم «نکنه ۶ کم باشه؟ نکنه دانشگاه‌های خوب قبول نکنن؟»همین شک‌ها باعث شد مدتی دست نگه دارم. هی سایت دانشگاه‌ها رو نگاه می‌کردم، ولی جرئت نمی‌کردم جدی اقدام کنم. تنهایی اپلای کردن برام مثل یه هزارتو بود. هر چی بیشتر می‌خوندم، بیشتر گیج می‌شدم. از طرفی دغدغه هزینه هم جدی بود. شرط اصلیم این بود که اگه می‌خوام برم، جایی باشه که از پس هزینه‌هاش بربیام. نمی‌خواستم خانواده‌م زیر فشار برن.خیلی جاها تحقیق کردم تا رسیدم به سبزاپلای. اولین جلسه مشاوره برام تعیین‌کننده بود. با یه عالمه سؤال رفتم: «آیلتس ۶ کافیه؟ رشته من شانسی داره؟ هزینه‌ها چقدر میشه؟»برخلاف تصوری که داشتم، وقتی رزومه‌مو بررسی کردن، گفتن اتفاقاً شرایط خوبی دارم. معدل ۱۷.۵ برای زیست سلولی مولکولی امتیاز مثبته و برای ارشد بایوتکنولوژی شانس واقعی دارم، فقط باید کشور و دانشگاه رو هوشمندانه انتخاب کنم. اونجا بود که بحث ایتالیا مطرح شد.تا قبلش ذهنم بیشتر سمت آلمان یا کانادا بود، ولی وقتی درباره شهریه‌های منطقی و مخصوصاً بورسیه استانی ایتالیا توضیح دادن، حس کردم یه گزینه واقعی و قابل دسترس جلوی رومه. گفتن با شرایط مالی درست و اقدام به‌موقع، می‌تونم از بورسیه استفاده کنم و بخش زیادی از هزینه‌هام پوشش داده بشه. اون لحظه یه نفس راحت کشیدم.فرآیند آماده‌سازی مدارک شروع شد.وقتی برای دانشگاه پاویا اپلای کردیم، استرس عجیبی داشتم. با اینکه مشاورم گفته بود آیلتس ۶ برای خیلی از برنامه‌های انگلیسی‌زبان ایتالیا قابل قبوله، باز ته دلم نگران بودم.بعد از دیدن نامه پذیرشم..چند دقیقه فقط صفحه رو نگاه می‌کردم. باورم نمی‌شد. همون آیلتس ۶ که فکر می‌کردم شاید کم باشه، همون رزومه‌ای که فکر می‌کردم معمولیه، منو رسونده بود به پذیرش ارشد بایوتکنولوژی توی پاویا.الان وارد مرحله تمکن مالی و گردش حساب شدم. این بخش هم حساسه و استرس خودشو داره. با توجه به نکاتی که آقای خاوری میگه، داریم دقیق پیش می‌ریم؛ اینکه چه مبلغی باشه، چه بازه زمانی رو پوشش بده، چه واریزی‌هایی منطقی‌تره که سفارت حساس نشه. حس خوبم اینه که تو این مسیر تنها نیستم و هر قدم با راهنمایی جلو می‌ره.بقیه روند، از وقت سفارت تا پیگیری ویزا، رو سبزاپلای داره برام پیش می‌بره. منم دارم خودمو برای یه زندگی جدید آماده می‌کنم. عکس‌های پاویا رو می‌بینم، درباره خوابگاه‌ها می‌خونم، حتی چند تا جمله ایتالیایی ساده یاد گرفتم.گاهی هنوز استرس میاد سراغم. اینکه سفارت اذیت نکنه. اینکه همه‌چی طبق برنامه جلو بره. ولی یه چیز قطعی شده: دیگه به خودم شک ندارم. فهمیدم مهاجرت فقط برای مهندسی‌ها نیست. برای هرکسیه که مسیرشو درست انتخاب کنه و با آگاهی جلو بره.رویای دانشجوی اروپا بودن، که از سال آخر کارشناسی با کتاب‌های آیلتس شروع شد، حالا داره واقعی میشه. اگه همه‌چی خوب پیش بره، مهرماه من توی ایتالیا هستم؛ با یه چمدون، یه عالمه استرس، و یه دل پر از امید.و هر بار که به اون شب‌هایی فکر می‌کنم که خسته از آزمایشگاه می‌نشستم ریدینگ تمرین می‌کردم، لبخند می‌زنم. چون می‌دونم همون تلاش‌های کوچیک، پایه‌های این رویای بزرگ بودن.اینم از داستان پارمیس..برای اینکه داستان خودت رو بنویسی و یک روزی اسم و داستان خودت رو تو سایت بخونی هیچوقت دیر نیست..برای مشاوره رایگان اپلای تحصیلی اروپا کلیک کن👉🏻💚