هزینه های مهاجرت تحصیلی به اروپا

اسمم آزاده‌ست، ۳۰ سالمه و اگه بخوام دقیق بگم، مهاجرت برای من یه تصمیم یه‌شبه نبود؛ یه روند بود. یه چیزی که آروم‌آروم توی ذهنم شکل گرفت، قد کشید و بعد یه روز دیدم دیگه نمی‌تونم نادیده‌ش بگیرم.من کارشناسی اقتصاد خوندم، با معدل ۱۶/۱۸. از همون ترم‌های آخر فهمیدم فقط مدرک گرفتن برام کافی نیست. همیشه وقتی درباره سیاست‌های اقتصادی کشورهای مختلف می‌خوندم، درباره مدل‌های توسعه، درباره اینکه چرا بعضی اقتصادها پایدار رشد می‌کنن و بعضی نه، یه سؤال توی ذهنم می‌چرخید: من اگر می‌خوام واقعاً توی این حوزه اثرگذار باشم، باید توی چه محیطی رشد کنم؟ راستش رو بخواید، حس می‌کردم سقفی بالای سرم هست. نه اینکه نتونم پیشرفت کنم، ولی دسترسی به منابع پژوهشی قوی، ارتباطات بین‌المللی، فضای رقابتی جدی‌تر… همه‌ش محدود بود. من دلم می‌خواست اقتصاد رو توی جایی بخونم که خود اون کشور یه نمونه واقعی از مدیریت اقتصادی موفق باشه.اونجا بود که آلمان جدی شد توی ذهنم. کشوری که بزرگ‌ترین اقتصاد اروپاست، صنعتی، منظم، با دانشگاه‌های دولتی باکیفیت و شهریه‌های منطقی. برای من که از یه خانواده معمولی میام، این خیلیولی تصمیم گرفتن یه چیزه، اجرا کردن یه چیز دیگه.من به‌تنهایی بلد نبودم اپلای کنم. هرچی بیشتر سرچ می‌کردم، بیشتر سردرگم می‌شدم.تفاوت دانشگاه‌ها، ددلاین‌ها، فرمت انگیزه‌نامه، کورس‌های پیش‌نیاز… یه جاهایی واقعاً می‌ترسیدم خراب کنم. برای همین شروع کردم تحقیق درباره مؤسسه‌های معتبر. بعد از کلی بررسی، با سبزاپلای آشنا شدم و مشاوره گرفتم. همون‌جا فهمیدم باید استراتژی داشته باشم، نه هیجانی اقدام کردن. رزومه‌م بررسی شد؛ معدلم، مدرک زبانم که تافل سنتر ۹۷ بود، سابقه کاری مرتبط. تصمیم گرفتیم برای چندتا دانشگاه اپلای کنیم تا شانس رو پخش کنیم، نه اینکه همه‌چی رو بذاریم روی یه اسم.بین دانشگاه‌هایی که اقدام کرده بودیم، یکی‌ش University of Ulm بود. وقتی پذیرشم اومد ،دیدن اسم دانشگاه توی نامه پذیرش حس عجیبی داشت؛ یه تأیید رسمی که می‌گفت «تو از نظر علمی آماده‌ای.»اما بعد از هیجان اولیه، واقعیت محکم خورد توی صورتم: تمکن مالی.برای ویزای آلمان باید حساب بلوکه داشته باشم و مبلغ مشخصی رو نشون بدم. من از یه خانواده خیلی مرفه نیستم که یه‌جا کل مبلغ آماده باشه. پس مجبور شدم برنامه‌ریزی کنم. بخشی از پس‌انداز خودم از چند سال کار کردن، بخشی کمک خانواده، و بخشی هم فروش یه سرمایه کوچیک که داشتم. حتی مدتی فریلنس کار کردم و پروژه‌های اقتصادی گرفتم که بتونم سهم خودم رو بیشتر کنم. برام مهم بود فقط وابسته نباشم؛ می‌خواستم بدونم خودم هم برای این رؤیا جنگیدم.الان هنوز برای ویزا اقدام نکردم.هنوز بین هیجان و استرس معلقم. یه روز می‌شینم درباره خوابگاه‌های دانشجویی تحقیق می‌کنم، یه روز دیگه حساب‌وکتاب می‌کنم ببینم دقیقاً چقدر دیگه باید کنار بذارم. مامانم هر بار میگه «فقط ویزات بیاد خیالم راحت شه»، و من لبخند می‌زنم ولی ته دلم می‌دونم مسیر هنوز ادامه داره.داستان من هنوز تموم نشده هنوز وسط راهم….برای مشاوره رایگان با تیم تمام دانشجویی ساکن اروپا روی {لینک} کلیک کن👉🏻داستان پذیرش دوم من رو از آلمان از اینجا بخونداستان پذیرش سوم من رو از ایتالیا از اینجا بخونن

اسم من سهیله، ۲۹ سالمه.برنامه نویسم.همیشه دلم می‌خواست برم خارج، ولی یه ترسی داشتم که نتونم از پسش بربیام. راستش خانواده‌ام اوضاع مالیشون بد نبود، مشکل بزرگ من چیز دیگه‌ای بود: زبانم افتضاح بود. از مدرسه تا دانشگاه، هر چی معلم انگلیسی داشتم ازش فرار کردم، همینقدر زبانی هم که بلدم به بخاطر شغلم مجبور بودم..هدف اولم مهاجرت کاری بود، ولی دردسرای پیدا کردن کارفرما و ارسال رزومه و مصاحبه آنلاین تمومی نداشت ..از اون طرف، مامان و بابام برام خیلی مهم بودن. مامان یه کم مریض احواله، نمیتونستم تنهاشون بزارم..پسرخالم آرمین چند ساله لندن بود. هر دفعه تو ویدئوکال می‌گفت «سهیل بیا دیگه، اینجا جای توئه». حرفش مثل کرم می‌رفت تو دلم.خلاصه، یه روز یه صفحه اینستاگرامی درباره مهاجرت تحصیلی با هزار یورو دیدم. کنجکاو شدم و فرم مشاوره پر کردمبعد از از اینکه باهام تماس گرفتن و یه جلسه آنلاین با مشاور سبزاپلای در گوگل میت داشتم، متوجه شدم قراردادشون تضمین برگشت وجه داره، که اگه پذیرش نشم، پولم برمی‌گرده. راستش اون جمله برام مهم بود. آدم نمی‌خواد پول بده بعد تهش هیچی گیرش نیاد.قرارداد رو بستم. مدارکمو فرستادم.بعد از اون، فقط نشستم و صبر کردم. کار خاصی نداشتم. انگار یه وزنه از رو شونم برداشته شده بود.تنها چیزی که آزارم می‌داد، فکر دوری از خونواده بود. بعضی شبها می‌گفتم به خودم «به چه قیمتی؟» ولی دوباره یاد حرف آرمین می‌افتادم که می‌گفت «یه گام بردار، بقیش درست می‌شه».زمان گذشت و تیم سبزاپلای بهم خبر دادن، دانشگاه بیرمنگام پذیرش گرفتم.نشستم به صفحه نگاه کردم. نه ذوق کردم، نه گریه. فقط یه نفس عمیق کشیدم.الان مدت ها از اون روز ها میگذرهبعد از مدتی کارای ویزام رو هم انجام دادن و راهی اروپا شدمولی هنوز دلم تنگه خونه و آدماشهولی این تنهایی و سختی و دوری، میارزه..شما هم میتونین برای مشاوره رایگان با سبزاپلای روی لینک کلیک کنید و فرم پر کنین :🔗 لینک مشاوره

همیشه فکر می‌کردم آرزوی تحصیل خارج از ایران برام تموم شده. دیگه نه سنش رو داشتم، نه روحیه‌اش رو.من لادنم، ۳۲ سالمه. ۱۱ سال از وقتی که دیپلم گرفتم می‌گذشت.توی این سالها کلی اتفاق افتاد. دانشگاه رفتم ولی تموم نکردم، کار کردم، زندگی کردم، بعضی روزها اصلاً یادم می‌رفت که روزی آرزوی زندگی کردن تو خارج رو داشتم.تا پارسال. یه روز نشسته بودم با خودم گفتم لادن، یا همینجوری می‌مونی و تا آخر عمر حسرت می‌خوری، یا یه ریسک می‌کنی. ولی از کجا شروع کنم؟ اصلاً کسی با این سن و این گپ تحصیلی قبولش می‌کنه؟ اصلا میتونم تحصیلی مهاجرت کنم؟کاری چطور؟ولی آخه پروسه مهاجرت کاری واسم خیلی سخت تر بود.از طریق اینستاگرام با سبزاپلای آشنا شدم و مشاوره گرفتم. اولش خجالت می‌کشیدم بگم چند سالمه و از شرایطم بگم.مهمترین چیزی که برام مطرح بود، انتخاب کشور بود. اینکه برم جایی که ارزشش رو داشته باشه. مشاورم گفت هلند. بهم گفتن که باید شهریه بدم، حدود ده هزار یورو، برام سخت نبود. از نظر مالی مشکل نداشتم. گفتم آخه من ۱۱ سال پیش آخرین بار پشت نیمکت نشستم. مشاورم گفت سیستم آموزشی هلند انعطاف‌پذیره، به تجربه کاری هم نگاه می‌کنه، فقط باید مدرک زبانت رو بگیری و یه انگیزه نامه درست بنویسی که نشون بده چرا ۱۱ سال بعد برگشتی.رفتم سراغ آیلتس. ۷ گرفتم. باورم نمی‌شد. دفعه اول امتحان که می‌رفتم، دستام می‌لرزید. ولی تموم شد و خوب تموم شد.بعدش سبزاپلای مدارکم رو جمع کرد. اون لادن ۲۱ ساله که دانشگاه رو ول کرد رفت، الان ۳۲ ساله داره برمی‌گرده دوباره یه جایی خارج از اینجا و در سطح اروپا شروع کنه.تا اینکه بهم خبر دادن پذیرشم اومده، از دانشگاه لاهه هلند. رشته Data Driven Business.من هیچی نگفتم. فقط گریه کردم. نه از غم، از یه جور حس عجیب که آدم وقتی می‌بینه آرزوی قدیمیش داره محقق می‌شه، نمی‌تونه حرف بزنه.حالا این روزا دارم وسایل سفرم رو آماده می‌کنم. یه چیز جالبش اینه که برای سفارت هلند، شهریه و تمکن مالی هر دو رو باید به حساب دانشگاه واریز کنم. یه جا، راحت، بی‌دردسر.هنوز بعضی وقتا شب که از خواب بیدار می‌شم، یه لحظه فکر می‌کنم نکنه خواب باشم.ولی این واقعیته. لادن ۳۲ ساله با ۱۱ سال گپ تحصیلی، داره می‌ره هلند برای کارشناسی.برای شروع مسیر پیشرفتش.برای تغییر اساسی زندگیش.برای تغییر آیندش.به اون روزایی که فکر می‌کردم دیره می‌خندم. هیچوقت برای درس خوندن دیر نیست. فقط باید آدمایی باشن که کمکت کنن راه رو پیدا کنی. که من سبزاپلای رو پیدا کردم. حالا دارم می‌رم که یه لادن دیگه بشم. نه لادن ۲۱ ساله، لادن ۳۲ ساله با کلی تجربه و کلی انگیزه.تو هم شانست رو امتحان کن و با سبزاپلای یه جلسه مشاوره رایگان درباره مسیر مهاجرت تحصیلیت داشته باشبرای شروع روی لینک زیر کلیک کن 👇🏻لینک مشاوره رایگان