شرایط سنی و شرط معدل برای مهاجرت تحصیلی به ایتالیا

خب،سلام مجدد من پارمیسم. داستان اول رو خوندید که چطور با کلی استرس و تردید، پذیرش پاویا رو گرفتم. از همون اول که با سبزاپلای قرارداد بستم و برنامه ریزی کردیم ، چندتا دانشگاه و رشته رو انتخاب کرده بودم تا شانسم تو گرفتن پذیرش بالاتر بره و دست خالی نمونم.هرچند اصلاً فکر نمیکنم هیچ دانشگاهی قبولم کنه!»ولی خب، عقل سلیم میگفت ریسک نکن. یه لیست درست کردیم و رشته های مناسب شرایط من بود رو بررسی کردن و بهم اطلاع دادن. یکی از اون ها از دانشگاه پاویا بود که بهتون قبلا گفته بودم . اما چند هفته گذشت و یک روز خانوم محمدی زنگ زد و بهم اطلاع داد که دوتا پذیرشم از دانشگاه بولونیا اومده. واقعا باورنکردنی بود و اصلا نمیتونستم باور کنم تا موقعی که نامه های پذیرشم رو واسم فرستاد. اونقدر ذوق زده بودم که شروع کردم به دوستام خبر دادن و سوال همشون این بود که کدوم رو انتخاب میکنم. یادم میاد نشستم و به خودم گفتم «پارمیس، اون دختری که با آیلتس ۶ فکر میکرد هیچی نمیشه، حالا سه تا پذیرش از دو تا دانشگاه تراز اول داره!» باورم نمیشد.ولی یهو یه فکر جدید اومد: «حالا چی کار کنم؟!»پاویا رو دوست داشتم، بولونیا شهر دانشجویی بود، رنکینگش بالاتر بود، این دیگه چه ماجرایی بود؟! از اون استرسِ «قبول نمیشم» رسیده بودم به استرسِ «کدوم رو انتخاب کنم؟!»تصمیم گرفتم با سبزاپلای مشورت کنم و در نهایت مسیرم رو مشخص کنم تا بتونن بقیه روند یونیورسیتالی و مخصوصا بورسیه استانی رو واسم انجام بدن.برای مشاوره رایگان مهاجرت تحصیلی به ایتالیا + بورسیه استانی روی لینک زیر کلیک کن :لینک فرم مشاوره رایگان مهاجرت تحصیلی سبزاپلایبرای خوندن داستان اول پارمیس روی لینک زیر کلیک کن :لینک داستان اول

من مینا هستم، ۲۴ سالمه و کارشناسی زیست‌شناسی سلولی و مولکولی رو با معدل ۱۷.۲۱ تموم کردم. بعد از فارغ‌التحصیلی یه مدت روی زبانم کار کردم و برای آیلتس آماده شدم تا بتونم برای ادامه تحصیل خارج از کشور اقدام کنم. از همون اول ایتالیا یکی از کشورهایی بود که خیلی بهش علاقه داشتم؛ هم به خاطر کیفیت دانشگاه‌ها و هم به خاطر اینکه نسبت به خیلی از کشورهای دیگه شرایط منطقی‌تری برای دانشجوهای بین‌المللی داشت.با این حال، هر چقدر بیشتر درباره اپلای می‌خوندم، بیشتر سردرگم می‌شدم! دانشگاه‌های مختلف، شرایط متفاوت، مدارک زیاد و از همه مهم‌تر نگرانی درباره هزینه‌ها و ویزا. دقیقاً یادمه یه مدت هر روز توی اینترنت دنبال اطلاعات می‌گشتم ولی هر سایتی یه چیزی می‌گفت و آخرش بیشتر از قبل گیج می‌شدم.آشنایی من با سبزاپلای از طریق اینستاگرام بود. اول فقط صفحه‌شون رو دنبال می‌کردم و داستان پذیرش دانشجوها رو می‌خوندم. بعد از مدتی تصمیم گرفتم برای مشاوره رایگان ثبت‌نام کنم و ببینم اصلاً شرایط من برای ایتالیا چطوره.جلسه مشاوره به صورت آنلاین برگزار شد و چیزی که برام جالب بود این بود که از همون اول خیلی شفاف باهام صحبت کردن. نه قول‌های عجیب و غریب دادن و نه سعی کردن فقط من رو به عقد قرارداد قانع کنن. رزومه‌ام رو بررسی کردن، درباره معدل، رشته، آیلتس ۶.۵ و هدفم برای مقطع ارشد صحبت کردیم و چند تا مسیر مختلف رو برام توضیح دادن. بعد از اون جلسه حس کردم بالاخره یه نقشه راه مشخص جلوی روم قرار گرفته.بعد از اینکه قرارداد صفر تا صد پذیرش و ویزا رو با سبزاپلای بستم، کارها به شکل جدی شروع شد. جمع‌آوری مدارک، ترجمه‌ها، انتخاب دانشگاه‌ها و آماده‌سازی پرونده هر کدوم زمان و دقت خودش رو می‌خواست. راستش بعضی وقت‌ها استرس می‌گرفتم که نکنه دیر بشه یا نکنه دانشگاهی که دوست دارم من رو قبول نکنه، ولی هر بار که سؤالی داشتم یا نگران چیزی می‌شدم، تیم سبزاپلای راهنمایی‌ام می‌کرد و همین باعث می‌شد با آرامش بیشتری مسیر رو ادامه بدم.یکی از دغدغه‌های اصلی من پیدا کردن دانشگاهی بود که هم از نظر علمی مناسب رشته‌ام باشه و هم آینده شغلی خوبی برام ایجاد کنه. به همین خاطر روی انتخاب دانشگاه‌ها خیلی با دقت کار شد و برای چند گزینه مناسب پرونده آماده کردیم.بعد از ارسال درخواست‌ها، سخت‌ترین بخش ماجرا شروع شد؛ انتظار برای جواب دانشگاه‌ها! فکر می‌کنم هر کسی که تجربه اپلای داشته باشه می‌دونه که این دوره چقدر می‌تونه استرس‌زا باشه. هر روز ایمیلم رو چک می‌کردم و منتظر یه خبر خوب بودم.تا اینکه بالاخره اون روز رسید.یادمه وقتی خبر رو شنیدم واقعاً هیجان‌زده شدم. اولین پذیرش من از دانشگاه میلان بود؛ برای رشته Biotechnology for the Bioeconomy. باورش برام سخت بود که بعد از ماه‌ها برنامه‌ریزی، آماده کردن مدارک و صبر کردن، بالاخره نتیجه تلاش‌هام رو می‌بینم. چند بار ایمیلم رو باز کردم و دوباره نامه پذیرش رو خوندم تا مطمئن بشم همه چیز واقعیه!اون لحظه فقط خوشحال نبودم؛ بیشتر از هر چیزی حس می‌کردم یک قدم بزرگ به هدفی که مدت‌ها براش تلاش کرده بودم نزدیک‌تر شدم. هنوز مراحل بعدی مثل ویزا و آماده شدن برای مهاجرت باقی مونده، اما گرفتن این پذیرش باعث شد مطمئن بشم که مسیر رو درست انتخاب کردم.الان که این تجربه رو می‌نویسم، از اینکه برای این مسیر از سبزاپلای کمک گرفتم خوشحالم. برای من مهم‌ترین نکته این بود که از مرحله مشاوره اولیه تا دریافت پذیرش، همیشه یه تیم کنارم بود که می‌تونستم روی راهنمایی و تجربه‌شون حساب کنم.امیدوارم خیلی زود مراحل بعدی رو هم با موفقیت پشت سر بذارم و دانشجوی دانشگاه میلان بشم.شما هم میتونین با یه مشاوره رایگان شروع کنین :🔗 لینک فرم مشاوره سبزاپلای

من امیرحسینم، ۲۷ سالمه.لیسانس مهندسی برق دارم با معدل ۱۳.۱۱. اگر بخوام صادق باشم، از همون سال‌های آخر دانشگاه همیشه یه حس دوگانه همراهم بود؛ از یه طرف علاقه به ادامه تحصیل و تجربه زندگی خارج از ایران، از یه طرف هم این واقعیت که رزومه‌م اون چیزی نبود که آدم بهش دلش قرص باشه.بعد از فارغ‌التحصیلی، وارد بازار کار شدم. کارم بد نبود، ولی هیچ‌وقت اون چیزی نبود که حس کنم مسیر بلندمدتمه. هر روز بیشتر به این فکر می‌افتادم که یه تغییر جدی لازمه؛ یه تجربه جدید، یه محیط جدید، یه مسیر که از اول خودم برای آینده‌م انتخابش کرده باشم.تو خانواده ما هم موضوع مهاجرت یه چیز کاملاً جدی بود، ولی نه خیلی دست‌یافتنی. همیشه نگاه‌ها این بود که برای رفتن باید یا رزومه خیلی قوی داشته باشی یا هزینه خیلی بالا. همین باعث شده بود خودم هم خیلی مطمئن نباشم که اصلاً می‌تونم وارد این مسیر بشم یا نه.با این حال تصمیم گرفتم حداقل بررسی کنم. شروع کردم به سرچ کردن، دیدن تجربه‌ها، صحبت با چند نفر، ولی هرچی بیشتر جلو می‌رفتم، بیشتر گیج می‌شدم. هر کسی یه چیزی می‌گفت؛ یکی می‌گفت با این معدل اصلاً شانسی نداری، یکی می‌گفت شاید بشه ولی خیلی سخت، یکی هم فقط وعده‌های کلی می‌داد بدون اینکه واقعاً پرونده رو ببینه.یه جاهایی واقعاً حس می‌کردم شاید بهتره کلاً بی‌خیال بشم.تا اینکه با سبزاپلای آشنا شدم.اولش برام مهم بود که الکی وقت تلف نشه. برای همین وقتی دیدم یه جلسه مشاوره آنلاین رایگان دارن، گفتم حداقل امتحانش کنم. توی همون جلسه اول یه چیزی برام متفاوت بود؛ این‌که فقط انگیزشی حرف نزدن. خیلی دقیق شرایط تحصیلی، معدلم، سابقه‌م و حتی محدودیت‌هام رو بررسی کردن.خیلی شفاف بهم گفتن که مسیر ساده‌ای ندارم. این جمله شاید اولش یه کم دلسردکننده بود، ولی در واقع برای من از همه چیز مهم‌تر بود، چون حدس زدم دارم با یه تیم واقعی طرف می‌شم، نه فقط تبلیغات.بعد از اون جلسه تصمیم گرفتم قرارداد صفر تا صد بستم. یعنی از بررسی کامل پرونده و انتخاب مسیر مناسب گرفته تا آماده‌سازی مدارک، اپلای و پیگیری ویزا.اون روزها زندگی من یه ریتم تکراری داشت؛ کار، خستگی، و شب‌هایی که بین امید و تردید می‌گذشت. بعضی وقت‌ها با خودم می‌گفتم شاید دارم وقت و انرژی‌مو روی چیزی می‌ذارم که آخرش نتیجه نده.ولی کم‌کم روند کار جدی‌تر شد. روی رزومه‌م کار شد، انگیزه‌نامه چند بار بازنویسی شد، و حتی نحوه ارائه سوابق کاری و تحصیلی‌م تغییر کرد. چیزی که قبلاً فقط یه لیست ساده از نمره‌ها و تجربه‌ها بود، تبدیل شد به یه داستان واقعی از مسیر زندگی من.نکته‌ای که خودم برام جالب بود این بود که فهمیدم تو مهاجرت تحصیلی، فقط “معدل” تعیین‌کننده نیست. خیلی چیزها مثل نحوه معرفی خودت، انتخاب درست رشته و دانشگاه، و حتی زاویه دیدی که از خودت ارائه می‌دی، نقش مهمی دارن.با این حال، ته ذهنم هنوز اون تردید همیشگی بود. مخصوصاً وقتی می‌دیدم بعضی‌ها با رزومه‌های خیلی قوی‌تر از من هم به نتیجه نرسیدن. همین باعث می‌شد خیلی خودمو درگیر امیدهای الکی نکنم.و دقیقاً به همین دلیل، وقتی پرونده جلو رفت، من دیگه منتظر معجزه نبودم. بیشتر داشتم مسیر رو ادامه می‌دادم، بدون اینکه حدس بزنم قراره چی بشه.تا اینکه یه روز خبر رسید.اولش حتی چند ثانیه طول کشید تا کامل بفهمم چی شده.پذیرش گرفته بودم.از دانشگاهی در ایتالیا، برای رشته Transportation Engineering and Mobility در University of Naples Federico II.حس اون لحظه عجیب بود؛ ترکیبی از شوک، خوشحالی، و یه جور سبک شدن ذهن. چیزی که مدت‌ها دور به نظر می‌رسید، حالا تبدیل شده بود به یه واقعیت.الان که به عقب نگاه می‌کنم، شاید هنوز هم این مسیر برای من پر از سؤال باشه، ولی یه چیز کاملاً برام مشخصه: اگر اون قدم اول، یعنی شروع کردن و جدی گرفتن مسیر نبود، هیچ‌وقت به این نقطه نمی‌رسیدم.تو هم میتونی فرم مشاوره رایگان مهاجرت تحصیلی رو پرکنی و شرایطت رو ارزیابی و مسیرت رو مشخص کنی : لینک فرم مشاوره