شرایط دریافت اقامت ایتالیا پس از تحصیل

اسمم هماست. ۲۶ سالمه.سال‌ها توی دیجیتال مارکتینگ کار کردم.ولی هرچی جلوتر می‌رفتم یه چیز توی ذهنم پررنگ‌تر می‌شد: من بیزینس رو دوست دارم. نه فقط اجراش، بلکه فهمیدنش. ساختارش، تئوریش، مدیریت‌ش. همیشه می‌گفتم یه روزی میرم دانشگاه و درست‌حسابی business می‌خونم.اون «یه روز» خیلی طول کشید تا جدی بشه.از یه شب معمولی شروع شد. نشسته بودم پشت لپ‌تاپ، بین تب‌های کاری، یهو سرچ کردم «تحصیل در خارج از کشور». بیشتر شبیه رویا بود تا برنامه. ولی همون شب فهمیدم اگه شروع نکنم، هیچ‌وقت شروع نمی‌شه.من انگلیسیم بد نبود، ولی آیلتس دادن یه چیز دیگه‌ست. از طرفی باید تمکن مالی جور می‌کردم، گردش حساب درست می‌کردم، از طرفی کار می‌کردم که بتونم هزینه‌ها رو جمع کنم، از طرفی می‌خوندم برای زبان. یه مدت حس می‌کردم مغزم دیگه جا نداره.راستش اولش خیلی گیج بودم. نمی‌دونستم از کجا شروع کنم. هر سایتی یه چیز می‌گفت. هر گروه تلگرامی یه تجربه متفاوت. تا اینکه یه روز اتفاقی اسم «سبزاپلای» رو دیدم. سرچ کردم. نظرات رو خوندم. یه حس خوبی گرفتم و گفتم مشاوره اولیه که رایگانه، از دست نمی‌دم.جلسه گوگل میت با آقای موسوی رو هیچ‌وقت یادم نمی‌ره. خیلی خودمونی و شفاف برام توضیح دادن که با شرایط من چه گزینه‌هایی واقع‌بینانه‌ست. گفتن با دیپلم هم میشه اقدام کرد، فقط باید مسیر درست چیده بشه. همون‌جا یه چیزی تو دلم گفت این همون راهیه که باید برم.بعد از چند روز فکر کردن، قرارداد بستم. هنوز استرس داشتم، ولی حداقل تنها نبودم.وسط آماده کردن مدارک، بحران آیلتس جدی‌تر شد. آزمون‌ها تو ایران لغو شد و من عملاً بدون مدرک زبان مونده بودم. یه تصمیم سخت گرفتم: برم ترکیه امتحان بدم. استرس، هزینه، ترس از اینکه نمره نگیرم… ولی رفتم. امتحان دادم. وقتی نتیجه اومد و دیدم ۵.۵ گرفتم، شاید برای خیلی‌ها عدد بزرگی نباشه، ولی برای من نتیجه‌ی جنگیدن بود.با همون ۵.۵ پروسه اپلای رو جلو بردیم. ادامه کار با آقای خاوری بود که خودشون دانشجوی ساکن ایتالیا هستن. این خیلی برام دلگرم‌کننده بود چون کسی راه رو رفته بود و داشت راهنمایی‌م می‌کرد. مرحله به مرحله جلو رفتیم؛ انتخاب رشته، انگیزه‌نامه، مدارک، ترجمه‌ها… هر بار فکر می‌کردم دیگه سخت‌تر از این نمی‌شه، یه مرحله جدید می‌اومد.تا اینکه یه روز خانوم محمدی بهم پیام دادن. یادمه قلبم داشت از سینه می‌زد بیرون. گفتن پذیرشت اومده. اون لحظه فقط خیره شده بودم به صفحه گوشی. بعدش فهمیدم نه یه دونه، دو تا پذیرش گرفتم:Business Management و  Political Sciences & International Relationولی داستان اینجا تموم نشد. الان تازه یه مرحله جدید شروع شده. دارم تمکن مالی و گردش حساب بانکیم رو مرتب می‌کنم. هر روز حساب و کتاب می‌کنم که همه‌چی دقیق و بدون نقص باشه. از اون طرف دوباره نشستم پای کتاب آیلتس. چون برای سفارت نمره بالای ۶ می‌خوان. تا وقتی نوبت‌دهی سفارت باز بشه و بخوام برای ویزا اقدام کنم، باید نمره‌مو ببرم بالا.راستش هنوزم استرس دارم. هنوزم شب‌هایی هست که به همه‌چی فکر می‌کنم و می‌ترسم. ولی یه فرق بزرگ کرده: الان دیگه می‌دونم میشه. چون تا همین‌جاش رو هم یه زمانی فکر می‌کردم غیرممکنه.من هنوز نرفتم ایتالیا. هنوز ویزا نگرفتم. هنوز کلی راه مونده.ولی یه چیزو مطمئنم: اون شبی که فقط یه سرچ ساده کردم، بهترین تصمیم زندگیم بود.و اگه ازم بپرسی مهاجرت برام چی بود؟میگم فقط عوض کردن کشور نبود. عوض کردن ذهنم بود. اینکه باور کنم می‌تونم بیشتر از چیزی که تا حالا بودم، باشم.شما هم یکبار برای همیشه ترس‌تون رو کنار بزارین و شروع کنین و برای مشاوره رایگان روی همین متن کلیک کنین👉🏻💚

من مهتابم. ۳۰ سالمه.لیسانس مهندسی صنایع خوندم با معدل ۱۵.۹۳. تا چند وقت پیش فقط یه چیزو می‌دونستم: دلم می‌خواد برم برای ارشد خارج از کشور. ولی اینکه دقیقاً چی بخونم؟ هیچ ایده‌ای نداشتم.یکی از ترس هام گپ تحصیلیم بود. و موضوع بعدی که ذهنمو درگیر کرده بود این بود که اصلا چی بخونم؟گیج‌ شده بودم. فقط می‌دونستم نمی‌خوام صرفاً یه انتخاب کلیشه‌ای کنم. دلم می‌خواست رشته‌ای باشه که واقعاً بهش علاقه داشته باشم، نه فقط چون منطقیه.بعدش رسیدم به مرحله تحقیق درباره رشته‌ها و کشورها… و دقیقاً همون‌جا قفل کردم. هر چی سرچ می‌کردم، گزینه‌ها بیشتر می‌شدن و ذهن من آشفته‌تر.اون روزا خیلی راجع ایتالیا و بورسیه های استانیش میشنیدم و راستش یکی از دلایل شروع راهم شاید همین بود.همون موقع‌ها بود که تصمیم گرفتم به‌جای اینکه خودم تنهایی حدس بزنم، از یه مجموعه تخصصی کمک بگیرم. مدام هشتگ های متفاوت مربوط به اپلای تحصیلی رو سرچ میکردم که از طریق پیج اینستاگرام با سبزاپلای آشنا شدم. دیدم مشاوره اولیه رایگانه و کنجکاو شدم و فرم پر کردم.معدلم و سطح زبان و شرایط مالیم و رو بررسی کردن و خیلی شفاف گفتن چه کشورهایی با این شرایط منطقی‌تره.شروع کردم برای آیلتس خوندن، راستش این مرحله یکم برام سخت بود ، چون در اثر استرس ناخودآگاه ذهنم پاک میشد و تمرکزم رو از دست میدادم ، خیلی تمرین کردم و در نهایت آیلتس ۶ گرفتم. هم خوشحال بودم، هم استرس داشتم. چون حالا دیگه بهونه‌ای برای شروع نکردن نداشتم و فقط وقت اقدام کردن بود:)بعد از شروع همکاریم با سبزاپلای وارد فاز دقیق ارزیابی شدیم ، بر اساس رزومه‌ چند تا گزینه واقعی و قابل شانس برام استخراج کردن.یکی از رشته‌هایی که برام اقدام کردن، Italian Food and Wine تو دانشگاه پادوا بود. راستش اولش حتی نمی‌دونستم چنین رشته‌ای وجود داره! ولی وقتی سرفصل‌هاشو دیدم، انگار پازل ذهنم کامل شد.اون لحظه فهمیدم چرا خودم به تنهایی نمی‌تونستم تصمیم بگیرم. چون انتخاب رشته فقط علاقه نیست، فقط بازار کار هم نیست؛ یه ترکیب حساب‌شده‌ست از رزومه، شانس پذیرش، آینده شغلی و علاقه واقعیه.الان نامه پذیرشم اومده و هنوز مسیر ادامه داره، ولی مهم‌ترین بخشش که انتخاب درست و گرفتن پذیرش بود، انجام شده.اگه ازم بپرسین مهم‌ترین تصمیمم چی بود، این بود که بلاخره شروع کردم ، و تموم اهداف و رویاهامو فقط توی سرم نگه نداشتم!رویاهاتو وقتی به دنیای واقعیت وارد میکنی ترسش کمتر میشه و جرعتت بیشترشما هم همین الان شروع کنیدو برای مشاوره رایگان با تیم تمام دانشجویی اروپا روی همین متن کلیک کنید👉🏻

اسمم پوریاست. ۲۲ سالمه. دیپلم ریاضی دارم و اگه بخوام خیلی بی‌حاشیه بگم، من از اون آدم‌هایی نبودم که از بچگی بدونن دقیقاً چی می‌خوان.۶ ماه قبل از اینکه اصلاً اسم ایتالیا بیاد تو زندگیم، آیلتس دادم و ۷.۵ گرفتم. نه برای مهاجرت، نه برای اپلای. فقط می‌دونستم مدرک زبان برای مهاجرت یه چیز ضروریه. همه می‌گفتن «داشته باشی ضرر نداره». منم گرفتمش و گذاشتم کنار، بدون اینکه بدونم قراره چند ماه بعد، مهم‌ترین برگ برنده‌م بشه.ماجرا از جایی جدی شد که فهمیدم اگه بخوام برای کارشناسی برم ایتالیا، یه نکته مهم وجود داره:اکثر رشته‌های کارشناسی آزمون ورودی دارن.و من واقعاً نمی‌خواستم وارد پروسه آزمون بشم. نه حوصله یه سال دیگه استرس داشتم، نه می‌خواستم ریسک رد شدن رو بپذیرم. برای همین هدفم مشخص شد:اپلای بدون آزمون ورودی.شروع کردم تحقیق کردن و خیلی زود فهمیدم گزینه‌ها محدوده. چندتا دانشگاه خاص، چندتا رشته مشخص. دیگه انتخاب رویایی مطرح نبود؛ انتخاب منطقی مهم بود.تنهایی جلو رفتن ریسک داشت، برای همین دنبال یه موسسه معتبر گشتم. بعد از کلی پرس‌وجو با سبزاپلای آشنا شدم.جلسه مشاوره اول برام تعیین‌کننده بود. پرونده‌مو دقیق بررسی کردن: دیپلم ریاضی، آیلتس ۷.۵ که از قبل گرفته بودم، سنم، شرایط مالی. خیلی شفاف گفتن:«پوریا، اگه آزمون نمی‌خوای، باید بین گزینه‌های محدود انتخاب کنیم. باید جوری اپلای کنیم که کمترین ریسک رو داشته باشه.»بین رشته‌هایی که بدون آزمون امکان‌پذیر بودن، بیزنس منیجمنت یکی از منطقی‌ترین انتخاب‌ها بود. هم با پیش‌زمینه ریاضی سازگار بود، هم بازار کار گسترده‌ای داشت، هم از نظر پذیرش شرایط بهتری داشت.انتخابم از سر رویا نبود؛ از سر تحلیل بود.بعد رسیدیم به انتخاب دانشگاه. وقتی اسم دانشگاه مسینا مطرح شد، شروع کردم دقیق تحقیق کردن درباره شهر ، هزینه زندگی، فضای دانشجویی و شرایط اقامتی. همه‌چیز کنار هم منطقی به نظر می‌رسید.مدارک آماده شد. و برای اپلای اقدام کردن.و چند روز پیش بهم خبر دادن که ایمیل اومد.و پذیرش اوکی شد.و این فاصله بین «پذیرش» تا «پرواز»، پر از فکره.هر روز ایمیلمو چک می‌کنم. هر روز سناریو می‌چینم که اگه یه مدرک ناقص باشه چی؟ اگه سفارت سخت بگیره چی؟ اگه روند طول بکشه چی؟بیشتر از هر چیزی فهمیدم مهاجرت فقط گرفتن پذیرش نیست؛ مدیریت جزئیاته.الان حتی دارم با راهنمایی های مشاورم در سبزاپلای روی گردش حساب طبیعی حساب بانکی پدرم کار می‌کنم. تراکنش‌ها رو منظم و منطقی جلو می‌بریم که وقتی وقت سفارت رسید، همه‌چیز شفاف و قابل دفاع باشه. نمی‌خوام هیچ بهونه‌ای برای ریجکتی وجود داشته باشه. نمی‌خوام بعد از این همه برنامه‌ریزی، یه بی‌دقتی کوچیک همه‌چیزو خراب کنه.شاید بیرون از این مسیر، فقط یه جمله دیده بشه:«پذیرش ایتالیا گرفتم.»ولی پشت همین جمله، ساعت‌ها تحقیق، استرس، تحلیل، مشاوره، اصلاح مدارک و حالا آماده‌سازی مالی خوابیده.من هنوز سوار هواپیما نشدم.هنوز خداحافظی نکردم.هنوز ویزا تو دستم نیست.ولی یه چیزو می‌دونم:اون پوریا که ۶ ماه پیش فقط یه مدرک زبان گرفته بود «که یه روز به درد بخوره»، الان وسط یه مسیر جدی و حساب‌شده مهاجرته.برای مشاوره رایگان با ما کلیک کن و اطلاعاتت رو وارد کن.