شرایط تحصیل رایگان در ایتالیا

واقعاً هیچ وقت فکر نمی کردیم دوتامون، به‌عنوان یه زوج، بتونیم همزمان از یه دانشگاه پذیرش بگیریم ولی خب... با کمک سبز اپلای شد!من، رها، بیست سالمه با معدل ۱۴.۶؛و حامد، بیست‌ و پنج ساله با معدل ۱۵.۸.هردومون مدیریت بازرگانی خوندیم و آخرای دانشگاه پر از سؤال بودیم آینده؟ کار؟ مهاجرت؟ چی درسته؟همیشه فکر می‌کردیم ادامه تحصیل توی اروپا می‌تونه یه در جدید برامون باز کنه، ولی راستش نمی‌دونستیم از کجا باید شروع کنیم.تافل‌هامونم خیلی قوی نبود  من ۷۰، حامد ۷۸ و همین باعث شده بود یه‌ذره ناامید بشیمیه روز یکی از دوستامون پیج سبز اپلای رو معرفی کرد. گفتن مشاوره رایگان دارن، ما هم گفتیم خب ضرر نداره!فرمشو پر کردیم و راستش انتظار خاصی نداشتیم، ولی جلسه مشاوره واقعاً فرق داشت.یه تیم حرفه‌ای ولی صمیمی بودن. دقیق پرونده‌هامونو بررسی کردن، نقاط ضعف‌و‌قوتمون رو گفتن و بر اساس اون یه مسیر واقعی برامون چیدن.اول از همه رفتیم سراغ رزومه و انگیزه‌نامه.رزومه‌هامونو جوری بازنویسی کردن که حتی تجربه‌های کوچیک کاریمون و پروژه‌های دانشگاهی هم به چشم بیاد.بعد نوبت انگیزه‌نامه بود  جمله‌به‌جمله نوشتیمش تا دلیل انتخاب رشته و تصمیممون برای تحصیل تو ایتالیا واضح و قشنگ دربیادیه چیزی که خیلی یادمون دادن این بود که نمره تافل پایین آخر دنیا نیست!مهم اینه بتونی نشون بدی انگیزه داری و برنامه‌ت برای آینده چیه.تیم سبز اپلای پرونده‌هامونو خیلی منظم پیش برد.برای چند تا دانشگاه اقدام کردیم، ولی تمرکز اصلی روی Parthenope بود.همه چیز با جزئیات و توضیح جلو رفت: ترجمه، توصیه‌نامه، اپلیکیشن‌ها، ارسال مدارک.اون روزا پر از استرس و هیجان بود ، هر ایمیلی که می‌اومد، ضربان قلبمون بالا می‌رفتتا اینکه بالاخره... ایمیل پذیرش اومد.نه یکی، دو تا پذیرش همزمان از Parthenope برای هر دومون.اون لحظه؟ فقط سکوت و اشک و خنده!اما جذاب‌تر از اون، گرفتن بورسیه استانی بود.تیم سبز اپلای مدارک و درخواست بورسیه رو هم برامون پیگیری کرد و در نهایت،هم هزینه تحصیل‌مون پوشش داده شد، هم کمک‌هزینه زندگی گرفتیمبعدش رفتیم سراغ مرحله ویزا.بازم سبز اپلای کنارمون بود  مدارک، ترجمه، چک‌لیست سفارت، تمرین مصاحبه، همه‌چی.وقتی ویزاها اومد و بلیتا رو گرفتیم، حس کردیم واقعاً داریم یه فصل جدید از زندگی‌مونو شروع می‌کنیمالان که توی ایتالیا درس می‌خونیم، هر روز پر از تجربه‌های جدید و چالش‌های قشنگه.با کمک تیم و دانشجوهایی که قبلاً رفته بودن، کارای اقامت، حساب بانکی و ثبت‌نام خیلی راحت‌تر شد.یه جور حس امنیت و خانواده‌بودن داریمگاهی به عقب نگاه می‌کنیم و می‌گیم:همه‌چی از یه فرم مشاوره رایگان شروع شدیه تصمیم ساده که مسیر کل زندگیمونو عوض کرد.ما رها و حامدیمدو نفر که با یه تافل متوسط و کلی تردید،ولی با کمک یه تیم حرفه‌ای و پرانرژی،تونستیم پذیرش، بورسیه و ویزای همزمان بگیریمحالا اینجا توی ناپل، داریم رؤیامونو زندگی می‌کنیمو مطمئنیم هر کسی که واقعاً بخواد،می‌تونه با یه شروع کوچیک، به همینجا برسه.شروعش؟فقط یه فرم مشاوره رایگان از سبز اپلای بودبرای اینکه بتونین مثل من با موفقیت مسیر اپلای تحصیلی رو طی کنین کافیه از مشاوره رایگان سبز اپلای شروع کنین

سلام! من علی ام ، بیست و چهار سالمه .خب، من همیشه تو ذهنم یه تصویر قشنگ از خارج داشتم. دانشگام که تموم شد با یه ذوق دیوانه‌ وار، پدر و مادرم رو قانعم کردم که بریم ترکیه. فکر می‌کردم همون که پا رو از مرز بذاریم بیرون، زندگی رنگ و بوی دیگری می‌گیره.اما ترکیه برام... عجیب بود. نه کار جذابی پیدا کردم (البته جدی دنبالش نرفتم، اعتراف می‌کنم)، نه دانشگاه‌هاش برام اونقدر متفاوت بود که بخوام هزینه‌اش رو بدم. احساس می‌کردم دارم تو یه شهر بزرگ‌تر از تهران، ولی با همون دغدغه‌ها زندگی می‌کنم. فقط دورتادورم ترکی حرف می‌زدن. یه جورایی احساس غربت میکردم! غریبِ بی‌هدف بودم.یه شب با بابام نشسته بودیم، گفت: "علی جان، اینجا که هستی، انگار روحت اینجا نیست. یا برو درس بخون، یا کار کن، یا... یه فکر اساسی بکن." حرفش توی ذهنم چرخید. فهمیدم که من از ترس موندن تو ایران، فرار کرده بودم، نه برای یه «هدف». ترکیه برام مقصد نبود، فقط یه ایستگاه بود.تصمیم سختی گرفتم: برگشتن به ایران.خیلی‌ها فکر کردن دیوانه شدم. "مگه کسی از ترکیه برمی‌گرده؟" ولی من می‌دونستم دارم چیکار می‌کنم. هدفم اینبار واضح بود : اروپا، ولی با برنامه.برگشتم خونه. اینبار دیگه به جای هیجان کور، رفتم سراغ تحقیق. کلی موسسه مهاجرتی چک کردم. با «سبز اپلای» آشنا شدم . فرم پر کردم و بعد از اون یه مشاوره اولیه دادن و بعد منو وصل کردن به آقای خاوری.آقای خاوری، نقطه عطف داستانمه.خودش دانشجوی ایتالیا بود، همون اول گفت: "من خودم این راه رو رفتم، می‌دونم هر پیچ و خمی کجاست. وعده‌ی الکی هم نمی‌دم." این صراحتش برام جذاب بود. دیگه مثل خیلی موسسه‌ها حرف‌های کلی و گنگ نزنه. دقیقا می‌گفت فلان دانشگاه شرط معدلش چنده، فلان شهر هزینه‌اش چقدره.با هم پروندم رو شروع کردیم. آقای خاوری گفت: "با این معدل ۱۸ که داری ، شانس خوبی داری." هدفم رو دیتا ساینس گذاشتم.!آقای خاوری پیشنهاد دانشگاه تورینو و چند دانشگاه دیگه رو داد. رزومه و انگیزه‌نامه‌م رو با دقت باهم تنظیم کردیم. کلی روی انگیزه‌نامه کار کردیم که راستشو بخوای، همون داستان خودم رو نوشتم: اشتباه ترکیه، برگشتن، پیدا کردن هدف و...سه ماه عذاب کشیدم! تا اینکه یه روز صبح ایمیل پذیرشم اومد.الان که دارم این مطلب رو مینویسم تو مرحله ویزام.هنوز راه درازی هست، اما اینبار با اعتمادبه‌نفس و یه راهنمای قابل که خودش مسیر رو رفته، قدم می‌ذارم.میدونی چیه؟ بعضی وقتا برای اینکه بتونی بری جلو، اول باید یه قدم به عقب برگردی تا بهتر بِپری. من تازه آماده‌م برای پرش. ایتالیا، من دارم میام.برای اینکه بتونین مثل من با موفقیت مسیر اپلای تحصیلی رو طی کنین کافیه از مشاوره رایگان سبز اپلای شروع کنین

من نسترنم، ۲۱ سالمه و متولد رشت.اگه بخوام خیلی رک بگم، مسیر زندگیم اصلاً اون چیزی نبود که توی دفتر برنامه‌ریزی‌های نوجوونی‌م نوشته بودم. نه شاگرد اول بودم، نه از اونایی که از ۱۵ سالگی می‌دونستن قراره دکتر شن یا مهندس. من بیشتر از اونایی بودم که هی فکر می‌کنن، هی شک می‌کنن، هی دیر تصمیم می‌گیرن.دیپلمم رو علوم انسانی گرفتم. اون موقع بیشتر از اینکه درس بخونم، داشتم زندگی رو هضم می‌کردم. خانواده‌م معمولی‌ان؛ بابام کارمنده، مامانم خونه‌داره. همیشه تأکیدشون روی «یه مدرک بگیر که دستت بند باشه» بود، ولی راستش خودم تا مدت‌ها نمی‌دونستم دقیقاً دلم چی می‌خواد.بعد از دیپلم، یه وقفه افتاد توی زندگیم. یه مدت کار کردم، یه مدت کمک حال خونه بودم، یه مدت هم فقط گیج بودم. همش با خودم می‌گفتم اگه برم دانشگاه فقط برای اینکه رفته باشم، تهش چی می‌شه؟ فکر مهاجرت افتاد تو سرم. نه از روی ژست، نه برای پُز. بیشتر از این حس که دلم می‌خواست یه جای دیگه خودمو دوباره بسازم.علوم اجتماعی همیشه برام جذاب بود؛ آدم‌ها، جامعه، فرهنگ‌ها. کم‌کم افتادم توی فاز سرچ دانشگاه‌های خارج. ایتالیا خیلی اتفاقی اومد جلو چشمم. هم فضای فرهنگی‌ش، هم دانشگاه‌هاش، هم اینکه خیلی خشک و بی‌روح نبود.برای زبان، ایلتس خوندم. آسون نبود. همزمان کار می‌کردم، استرس داشتم، گاهی ناامید می‌شدم. ولی آخرش نمره ۶.۵ رو گرفتم. همون لحظه فهمیدم دیگه نمی‌خوام عقب بکشم.راستش توی این مسیر، بیشتر از خودِ مهاجرت، سردرگمی اذیتم می‌کرد. اینکه از کجا شروع کنم؟ چی واقعیه، چی الکیه؟ کی داره راست می‌گه، کی فقط می‌خواد پول بگیره؟آشنایی من با سبز اپلای خیلی اتفاقی بود. توی یکی از گروه‌های تلگرامی، یه نفر تجربه‌شو نوشته بود. فقط نوشته بود «مسیرمو برام شفاف کردن». همین جمله منو کنجکاو کرد.اولش خیلی با احتیاط پیام دادم. انتظار داشتم مثل بقیه جاها سریع بگن «بله حتماً، صد درصد، تضمینی». ولی این‌طور نبود. نشستیم، شرایطمو بررسی کردن، حتی جاهایی گفتن بهتره انتظارمو بیارم پایین یا فلان گزینه ریسکه. همین صداقت باعث شد جلوتر برم.قرارداد بستیم، ولی حس معامله نداشتم؛ بیشتر شبیه این بود که یکی کنارمه که بلدِ مسیر رو.چند ماه بعد، ایمیلی اومد که هنوزم یادش که می‌افتم قلبم تند می‌زنه.پذیرش کارشناسی علوم اجتماعی از دانشگاه پاویا ایتالیا.اون لحظه فقط به اون نسترنِ گیج چند سال پیش فکر کردم که نمی‌دونست با زندگیش چی کار کنه.الان که دارم اینو می‌نویسم، هنوز اول راهم. مهاجرت فقط بلیت و ویزا نیست. ترس داره، دلتنگی داره، مسئولیت داره. ولی برای اولین بار حس می‌کنم مسیرم مال خودمه، نه چیزی که بقیه برام انتخاب کردن.اگه بخوام یه چیز از داستان خودم بگم، اینه که دیر شروع کردن همیشه به معنی باختن نیست. بعضی وقتا فقط داری خودتو جمع‌وجور می‌کنی برای یه تصمیم درست‌تر.این منم؛نسترن، ۲۱ ساله،یه دختر معمولی با یه تصمیم بزرگ.اگر شما هم قصد اپلای ایتالیا رو دارین برای مشاوره رایگان کلیک کنید